http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=593998
Εργασία, Κεφάλαιο και Δημοκρατία
Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/01/2011
Η Fiat – Chrysler δημιούργησε μια νέα επιχείρηση (newcom), που θα διαχειρίζεται μετά ένα χρόνο το εργοστάσιο Mirafiori, αφού πρώτα αυτό εκσυγχρονιστεί.
Στη διαπραγμάτευση που έγινε, το συνδικάτο FIOM-CGIL (που υπάρχει στο εργοστάσιο και είναι το μεγαλύτερο πανιταλικά) δεν υπέγραψε τη συμφωνία μια και πρόκειται για συμφωνία που βάζει «σε αμφισβήτηση δικαιώματα που δεν είναι διαθέσιμα για κάτι τέτοιο». Δηλαδή «περίπτωση των συνδικαλιστικών συμφωνιών, για ένα ατομικό δικαίωμα, που εξασκείται με συλλογικές μορφές». Γι’ αυτόν τον λόγο στη μελλοντική εταιρεία η FIOM-CGIL (που ήδη υπάρχει) δεν θα μπορεί να εκπροσωπεί τα μέλη της στο εσωτερικό του εργοστασίου.
Επακολούθησε δημοψήφισμα με το εκβιαστικό δίλημμα: με το “Ναι” στη συμφωνία γίνεται η επένδυση, ενώ με το “Όχι” δεν γίνεται.
Δεν πιστεύω να έγινε ποτέ – στο πλαίσιο των εργοστασίων – ένα τέτοιο δημοψήφισμα με τέτοια δόση εκβιασμού και ανισομερία ΜΜΕ, οικονομικών και πολιτικών συνθηκών. Ο Μαρκιόνε (εντ. συμ.) δήλωσε: «Ή ψηφίζετε Ναι ή, αν δεν νικήσει το Ναι, θα τα κλείσω εδώ και θα πάω στο εξωτερικό». Μια τοποθέτηση που είχε την άμεση υποστήριξη του Μπερλουσκόνι και αρκετών στελεχών του Δ.Κ. Αυτοί που θα ψήφιζαν “Όχι” βομβαρδίζονταν ότι θα είχαν τύψεις γιατί καταδίκαζαν στην ανέχεια τις οικογένειές τους, το Τορίνο, το Πιεμόντε κ.λπ.
Παρουσιαζόταν το θέμα σαν οι τύχες των ανέργων, των νέων, των προσωρινά εργαζομένων και ακόμα της Ιταλίας να εξαρτιόταν από την ψήφο κάποιων χιλιάδων «μπλέ φόρμων». Που τους παρουσίαζαν σαν πραγματικούς δολιοφθορείς του νεωτερισμού. Σε αυτές τις συνθήκες, περίμεναν ότι το “Ναι” θα άγγιζε «βουλγαρικά» ποσοστά (80-90%).
Αντίθετα γινήκαμε μάρτυρες μιας «βαθιάς εξέγερσης»: Πολλές εκατοντάδες γυναίκες και άνδρες, παρ’ όλο που τους διέτρεχε και αυτούς η αγωνία – για το μέλλον – στον ίδιο βαθμό με αυτούς που ψήφισαν “Ναι”, έκαμαν την επιλογή του “Όχι”. Διάλεξαν να υπερασπιστούν όχι μόνον τη δική τους αξιοπρέπεια αλλά και χιλιάδων άλλων εργαζομένων στους οποίους θα προσπαθήσουν να εφαρμόσουν τη συνταγή Μαρκιόνε.
Και βρεθήκαμε αυτές τις μέρες μπροστά στο γεγονός ότι επικράτησε μεν το “Ναι” με 54%, αλλά η πλειονότητα των ειδικών σχολιαστών υποστηρίζει ότι «δεν θα είναι εύκολο να κυβερνηθεί το εργοστάσιο» μετά από αυτό το αποτέλεσμα. Δεν πρόκειται για μια παραδοξολογία, αλλά για μια σωστή πολιτική διάγνωση του ό,τι έγινε την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή στο εργοστάσιο Mirafiori του Τορίνο. Και μεταφέρει ένα αμφίπλευρο μήνυμα για την πολιτική και το συνδικάτο, για το κεφάλαιο και τις εργασιακές σχέσεις, που ξεπερνάει τα ιταλικά όρια και ειδικά για τις χώρες της περιφέρειας της Ε.Ε.
Στάθης Λουκάς
http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=242732
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=379747&dt=23/01/2011
Η εξέλιξη αυτή αναμένεται να ανατρέψει πλήρως το καθεστώς των αμοιβών του ιδιωτικού τομέα συμπαρασύροντας ομοειδείς επιχειρήσεις σε ανάλογες πρακτικές και επιφέροντας μειώσεις μισθών που ξεκινούν από 10% και φθάνουν ως και το 25%.
Την εικόνα αυτή καταγράφουν όλα τα στοιχεία που προέρχονται από το υπουργείο Εργασίας, τα Εργατικά Κέντρα της χώρας αλλά και από τις δικαστικές αρχές. Κοινή είναι η πεποίθηση ότι το επόμενο διάστημα αναμένεται «έκρηξη των επιχειρησιακών συμβάσεων», γεγονός που θα προκαλέσει στις υπόλοιπες επιχειρήσεις- όπου δεν θα υπάρξουν ανάλογες συμβάσεις- ένταση των πιέσεων προς το προσωπικό για την ανατροπή των ατομικών συμβάσεων με τη «σύμφωνη γνώμη» του κάθε εργαζομένου.
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_15/01/2011_373405
Ας προσπερασουμε για λιγο τις συνδικαλιστικες ιδιομορφιες .
Στις περισσοτερες Ευρωπαικες χωρες οι διαφοροι πολιτικοι χωροι εχουν τις δικες τους “ΓΣΕΕ ” Δεν υπαρχουν δηλαδη Γενικες συνομοσπονδιες.
Κατι σαν αυτο που ανολοκληρωτα γινεται με το ΠΑΜΕ στην Ελλαδα.
Οι δεξιοι εχουν τα δικα τους σωματεια οι σοσιαλιστες τα δικα τους οι κομμουνιστες τα δικα τους και καποτε οι Αντεξουσιαστες ειχαν τα δικα τους εξωσυστημικα μαζικα και δημοκρατικα σωματεια.
Εξ αλλου ολα τα σωματεια ξεκινησαν σαν αντεξουσιαστικα για την εργατικη αυτονομια και κοινωνικη οργανωση περα απο κομματα και ιδιεολογιες.
Απομειναρι αυτης της ιστορικης καταβολης ηταν η πανισχυρη CNT-FAI στην Ισπανια που συντριφθηκε στον Ισπανικο εμφυλιο πολεμο, το κινημα εργοστασιακων συμβουλιων στηνν Ιταλια που συντριφθηκε απο τον φασισμο και το αντιστοιχο στην νεογεννητη Σοβιετικη Ενωση που συντριφθηκε απο τον Σταλιν.
Στην Αμερικη τσακιστηκε το κινημα με εκτελεσεις και φυλακισεις με στοχοποιηση των εκπροσωπων του και προβοκατσιες με πιο γνωστη την εκτελεση των Σακκο και Βανσετι .
Στην ιστορια οι αντεξουσιστες δεν ηταν τρελαμενοι πιτσιρικαδες που κατεβαζουν βιτρινες αλλα αντιθετα ενα κινημα φιλοσοφικο απο ιδεολογικοποιημενο, πολιτικο, αμεσης δρασης που επιρεασε παρα πολυ την τεχνη την εκπαιδευση τις αποψεις των ανθρωπων για την υγεια , το περιβαλλον.
Ο χωρος αυτος την δεκαετια του 1970 και μεχρι τα 1990 που ξαναδιαλυθηκε απο το κρατος ονομαστηκε χωρος της εργατικης αυτονομιας και σημαντικα κεντρα του ηταν στην βιομηχανικη βορεια Ιταλια αλλα και την Γερμανια την Γαλλια και αλλου.
Προμετωπιδα του ηταν παντα τα σωματεια βασης.
Τα επιχειρησιακα, τα εργοστασιακα , τα τοπικα (περιοχης) σωματεια, που λειτουργουσαν αμεσοδημοκρατικα, που δεν εβγαζαν πολιτικα στελεχη, που δεν εβλεπαν την συνδικαλιστικη εκπροσωπηση σαν προθαλαμο της καταληψης της εξουσιας απο καποιο κομμα (αλλα και το βολεμα των συνδικαλιστων σε καποιο πληρωμενο ποστο η βουλευτικη εδρα).
Να λοιπον που η ΦΙΑΤ, ολα τα συνδικατα εκτος απο ενα, ολα τα μεγαλα συστημικα κομματα και ο Μπερλουσκονι, ειναι σημερα υπερ του να αποφασισουν οι ιδιοι οι εργατες μεσα στους χωρους δουλειας τους για το αν δεχωνται η οχι τις συμφωνιες που διαβασατε πιο πανω.
Η ΦΙΑΤ δεν ειναι καποια τυχαια καπιταλιστικη επιχειρηση. Ειναι ενας απο τους στυλαβατες του καπιταλιστικου συστηματος παγκοσμια, παραγει θεωρια, οργανωση, διαγραφει το μελλον για το συστημα παγκοσμια
Η “δημοκρατια ” αυτη λεει λοιπον.
Αν δεν δεχτειτε οσα λεω -να περασει η δικια μας κριση στις δικες σας πλατες- κλεινω το μαγαζι και παω να βρω αλλους εργατες πιο τσακισμενους .
Στον Ελληνικο τουρισμο δεν θα μπει ετσι το ερωτημα απλα γιατι δεν μπορουν να παρουν τα ξενοδοχεια και να φυγουν.
Το ερωτημα που θα μπει στους εργαζομενους στην Ελλαδα ειναι .Η δουλευετε οπως σας λεμε η δρομο. Θα φερουμε ξενους εργατες με ειδικες συμβασεις.
Ακομα καλυτερα θα γενικευσουμε την πρακτικη που ηδη εφαρμοζεται.
Οι ξενες εταιριες δεν εχουν μονο πακιστανους και Ινδους. Εχουν και Αγγλους και Γαλλους ανιματερ με μισθους πεινας ανασφαλιστους και γενικων καθηκοντων. Εχουν και εκπαιδευομενους Ελληνες και ξενους με μισθους της πλακας.Η Ευρωπη σημερα ειναι μια απεραντη ανοιχτη αγορα ανεργων που θα ερθουν εδω για λιγα ψιχουλα με ειδικες συμβασεις.
Τα δημοψηφισματα στην Ελλαδα θα ερθουν σε λιγους μηνες μεσα απο τα επιχειρησιακα οπως τα λενε σωματεια.
Πρωτα απο ολα απο οσους δεχτουν με το μαχαιρι στο λαιμο να συμμετεχουν σε αυτα τα σωματεια. Θα ειναι η πρωτη φορα που οι εργοδοτες θα ζητανε απο τους εργατες να “συνδικαλιστουν “.
Και μετα με ψηφοφοριες μεσα στις επιχειρησεις που θα νομιμοποιησουν αυτες τις συμφωνιες οριακα εστω.
Ολα δημοκρατικα θα γινουν με διαβουλευσεις μην νομιζετε!
Και αφου τελειωσουν οι ψηφοφοριες θα γινει το μεγαλο καθαρισμα απο τους ανυποτακτους.Συμμετεχεις δεν συμμετεχεις στην δημοκρατια τους αν διαφωνεις θα εισαι ανεργος.Γιατι εδω δεν ειναι ενας πολιτης μια ψηφος
Ειναι ταξη εναντιον ταξης
Το ερωτημα θα ειναι να διαλεξουμε θανατο αργο με απαγχονισμο η αμεσο με τουφεκισμο.
Και επειδη η ελπιδα πεθαινει τελευταια να μου το θυμηθειτε θα διαλεξουμε την αγχονη οπως στην Ιταλια.
Απ την πλευρα μου χαιρετιζω τους συναδερφους του 44% στην Ιταλια που ψηφισαν οχι στον ρεαλισμο των αφεντικων
Αυτο το vaffanculo στον εκβιασμο των εργοδοτων δεν ειναι η τελευταια λεξη του εργατικου κινηματος.
Ο αγωνας συνεχιζεται.Δεν μπορει να γινει αλλοιως.
Πρόσφατα σχόλια